Lin (Tinca tinca)
Występowanie :
Hodowany w gospodarstwach stawowych. Występuje w niemal całej Europie prócz Islandii, północnej Szkocji, północnej Skandynawii, Dalmacji, Grecji, Krymu. W Azji spotykany na Syberii. Spotykany w wodach słonawych, np. w przybrzeżnej strefie Bałtyku. Występuje w praktycznie każdym rodzaju wód stojących i płynących, jednak najchętniej żyje w ciepłych, płytkich, silnie zarośniętych wodach stojących (tzw. jeziora linowo-szczupakowe). Bardzo odporny na niską zawartość tlenu. Jest gatunkiem ciepłolubnym, aktywniejszym nocą. Zimę spędza zagrzebany w mule.
Opis :
Osiąga długość 30-40 cm i masę ciałą 1-2 kg, wyjątkowo do 70 cm i 7,5 kg (Węgry, Rumunia). Ciało lina jest krępe, wygrzbiecone, okrągłe w poprzecznym przekroju, pokryte drobnymi łuskami, głęboko osadzonymi w pokrytej śluzem skórze. Płetwy charakterystycznie zaokrąglone. Oczy stosunkowo małe, okrągłe. Otwór gębowy poziomy, w jego kącikach po jednym krótkim i miękkim wąsiku. Jest jedną z niewielu ryb europejskich, u których występuje wyraźny dymorfizm płciowy, płetwy brzuszne u samca są znacznie większe niż u samicy (przygięte do ciała sięgają za odbyt, u samicy zaś w ogóle do niego nie dochodzą) i mają grubsze promienie. Grzbiet jest ciemny, szarozielony, boki oliwkowozielone, zielone lub żółtozielone ze złotym połyskiem, brzuch kremowobiały lub żółty. Płetwy ciemnoszare lub czerwonofioletowe. Tęczówka oka czerwona. Osobniki żyjące w silnie zarośniętych wodach mają ubarwienie ciemniejsze, zaś te żyjące w płytkich, przejrzystych wodach są znacznie jaśniejsze i mają czerwonawe okolice warg.
Odżywianie :
Żywi się bentosowymi bezkręgowcami.
Rozród :
Tarło, od końca V do VII, odbywa się na ciepłych, silnie zarośniętych płyciznach. Samica składa nawet do 900 tys. jaj o średnicy około 1 mm, przylepiając je do roślin wodnych. Młode wylęgają się po 3-8 dniach i pozostaje w miejscu wylęgu przez 14-17 dni. Dojrzałość płciową osiągają po 3-4 latach.
Ochrona :
W Polsce wymiar ochronny dla lina wynosi 25 cm.
2010 (c) atlas-ryb.pl